اروند

سرکار خانم و جناب آقای شهيدی

مديريت محترم مهد کودک رؤيا و رامين

می­گويند از همة دلايل پرشماری که برای دوست­داشتنِ نوروز و به استقبال رفتنِ بهار می­توان برشمرد، يکی و شايد برای ما مهم­ترين دليلش، تازگی، طراوت و اميدی است که به آدم­ها می­دهد تا دوباره خويش را برای شناور شدن در افسون زندگی به آب­های پرتلاطم و بی­انتهايش بسپارند.

می­خواهيم به مناسبت فرارسيدن نوروز 1384 و در آستانة طراوت دوبارة زمين، بگوييم: خوشحاليم و اميدوار به آينده؛ چرا که دست­کم بخشی از مسئوليت تکوين و تکامل شخصيت اجتماعی فرزندمان، اروند را به مجموعه­ای سپرده­ايم که در پيشانی آن نام شما بزرگواران می­درخشد.

نوروزی سرشار از کاميابی و سرافرازی را برای شما آرزومنديم

مادر و پدر اروند درويش

بچه ها دوست داشتنی ترین موجودات روی زمینن

چرا که با وجود اونا آدم به ثروتی دست پیدا می کنه که با هیچ قیمتی معاوضش نمی کنه. پس آدمایی که یه بچه دارند باید خیلی خیلی ثروتمند باشن.

با این وجود نمی دونم چرا همش می گن: پول نداریم!! 

سلام به همه آدم کوچیکا و آدم بزرگایی که می شناسم یا خواهم شناخت و یا نخواهم شناخت!

سلام به ریحانه- امیر- شقایق (۱ و ۲)- هوتنگ - تارا - نگار - عسل خانوم - رژین - یاسمن - سیبی (سیاوش)- امیر حسین - غزل - عمو محمود - خاله ناهید - عمو محسن - خاله مژگان - عمو سعید - مادرجون - دایی میلاد - عمه فریبا - عمو رهبر - عمو حمید (ماست گلپایگان!) - خانوم شهیدی - زری جون - آقای هاشمی - پارسا  و بالاخره ماانیم (مامانیم) و پدرم!

راستش فکر این کارو، پدرم اینداخت تو کلم. آخه همش می گه : اگه الان ننویسی که کی بودی و چی کردی، بعداً یادت میره که قشنگ ترین دوران زندگیتو (البته به قول اون) چطوری گذروندی ... اینه که به فکر راه اندازی این وبلاگ افتادم تا خاطراتمو بنویسم و اگه حرفی هم داشتم براتون بگم.

خوب فعلا برا امروز بسه که می خوام برم عمو پورنگ ببینم!

ولی قول می دم که خیلی حرفا برا گفتن داشته باشم.

راستی یادم رفت که بگم روز ۱۰ مهر سال ۱۳۷۹ - یعنی سال اژدهای چینیها و نهنگ هندیها - به دنیا اومدم!