دیروز خیلی روز خوبی بود؛ هم برای اروند و هم برای پدر اروند!
کسب مقام نخست در امتحان فارسی کلاس سوم دبستان در بین 18326 شرکتکننده از سراسر ایران، حقیقتاً افتخاری بود که پدر و مامانی و مادر جون و بابابزرگ جمال و عمه فریبا و دایی علی و ... رو یه عالمه خوشحال کرد. تازه خود مسئولین دبستان فرهنگ سعادت هم از این افتخارآفرینی خوشحال شدند و فردا قراره به همهی بچههایی که توانستند رتبه ممتاز بیاورند، جایزه دهند. جالبه که تو کلاس هفت نفره ما، چهار نفر توانستند در رشته های مختلف مقام اول کشوری را کسب کنند. جا داره از معلم خوبم - خانوم فرح باطبی - باز هم تشکر کنم.
پدر: اروند جان حالا چی شد که در امتحان فارسی اول شدی؟
اروند: نمیدونم؟! شاید به خاطر این که پدرم نویسنده است!!
پدر: من بهت افتخار میکنم ... بیا بریم تا برایت یک جایزه بخرم.
اروند: جایزه لازم نیست پدر! همین که مرا در بهترین مدرسه دنیا ثبتنام کردی، خودش بهترین جایزه است!
نکته:
خداییش روشهای خرکردن آدمبزرگها توسط آدمکوچیکها حرف نداره! داره؟
