اروند

روزی که پدر و پسر جایزه گرفتند!

arvanddarvish — Wed, 11 Nov 2009 19:22:18 GMT

دیروز خیلی روز خوبی بود؛ هم برای اروند و هم برای پدر اروند!

    کسب مقام نخست در امتحان فارسی کلاس سوم دبستان در بین 18326 شرکت‌کننده از سراسر ایران، حقیقتاً افتخاری بود که پدر و مامانی و مادر جون و بابابزرگ جمال و عمه فریبا و دایی علی و ... رو یه عالمه خوشحال کرد. تازه خود مسئولین دبستان فرهنگ سعادت هم از این افتخارآفرینی خوشحال شدند و فردا قراره به همه‌ی بچه‌هایی که توانستند رتبه ممتاز بیاورند، جایزه دهند. جالبه که تو کلاس هفت نفره ما، چهار نفر توانستند در رشته های مختلف مقام اول کشوری را کسب کنند. جا داره از معلم خوبم - خانوم فرح باطبی - باز هم تشکر کنم.
    پدر: اروند جان حالا چی شد که در امتحان فارسی اول شدی؟
   اروند: نمی‌دونم؟! شاید به خاطر این که پدرم نویسنده است!!
   پدر: من بهت افتخار می‌کنم ... بیا بریم تا برایت یک جایزه بخرم.
   اروند: جایزه لازم نیست پدر! همین که مرا در بهترین مدرسه دنیا ثبت‌نام کردی، خودش بهترین جایزه است!

نکته:
خداییش روش‌های خرکردن آدم‌بزرگ‌ها توسط آدم‌کوچیک‌ها حرف نداره! داره؟

درج نظر

نامه اروند به خدا

arvanddarvish — Sun, 25 Oct 2009 19:44:02 GMT

در هفتمین روز از مهر ماه 1388، خانم فرح باطبی، معلم دوست داشتنی و عزیز من از بچه‌های کلاس خواست تا هر یک نامه‌ای به خدا بنویسند و به قول معروف، هر چه دل تنگ‌شان می‌خواهد، با او در میان بگذارند.
این هم نامه اروند به خدا که مورد توجه و تشویق معلم قرار گرفت:

خدایا
از تو خواهش می‌کنم که مرا یاری کنی تا بتوانم خوب درس بخوانم، دکتر بشم و به آمریکا بروم.
خدایا
یک خواهش دیگری هم دارم: پدر، مادر، مادربزرگ، دایی‌هایم و زن‌داییم را عمر زیادی ببخش.
خدایا
از تو سپاس گزارم بابت این که ما را آفریدی، به ما غذا دادی، مادر و پدر را آفریدی و از بی‌نهایت چیزهای دیگر ممنون.
خدا خواهش می‌کنم که آرزوهایم را برآورده کن و تشکر مرا بپذیر و به ما دانش و تجربه را بده.
از طرف اروند.

   مؤخره:
   پدر (در حالی که پس از خواندن نامه چشمانش برق می‌زد): آفرین پسرم، عالی نوشتی ... فقط چرا نام بابابزرگ جمال و عمه فریبا را از قلم انداختی؟!
   اروند: آخ ... خیلی بد شد، می‌خوای عوضش کنم پدر تا اونا نفهمیدن؟!
   پدر: نه پسرم. اتفاقاً بگذار آنها بفهمند، حتماً مشکلی وجود دارد که اینگونه نوشته شده است!

درج نظر

بابابزرگ هم رفت ...

arvanddarvish — Fri, 11 Sep 2009 14:27:41 GMT

خیلی نامردیه ... همین تازه‌گی ها بود که داشتم به پدر می‌گفتم: دلم واسه مامان بزرگ تنگ شده ... چرا اونقدر او زود رفت؟!

حالا، امّا بابابزرگ هم رفت ... انگار دلش واسه مامان بزرگ خیلی تنگ شده بود و اصلاً فکر نکرد که ممکنه ما هم دلمون واسه اون تنگ بشه ...

خیلی نامردیه ...

سر خاک بابابزرگ به پدر گفتم: خدا قبل از این که ماها بمیریم و روح‌مون بره پیش او، داشت چیکار می‌کرد؟!

پدر ... فقط نگاهم کرد ...

امّا من واقعاً دوس دارم بدونم خدا داشت چیکار می‌کرد؟!

پیوست:

- مامان‌بزرگ از اینجا رفته!

یلدا را که دیدم؛ یادم افتاد که چقدر زود، دیرها از راه می‌رسند!

arvanddarvish — Sat, 15 Aug 2009 17:15:27 GMT

انگار همین دیروز بود که هنوز نیامده بود و برای همین، پدرش را بابای فردا می‌نامیدند ... امروز اما وقتی این دخترک نازنین را با آن فیگورهای خانومانه یا خانومونه! و با اون تن‌پوش‌های دلفریب و خوش رنگ دیدم؛ یادم افتاد که آن دیرها و آن دورها ممکن است زودتر از آنچه در خیال‌مان می‌گذرد، از راه رسد ... غافل از این که ما هنوز در اندیشه‌ی فرارسیدن زمان مناسب هستیم برای بازکردن بند کفش و لمیدن بر ساحل آرامش ...

     آهای آدم‌بزرگای همیشه گرفتار و پرکار و بی‌حوصله!
    ما آدم کوچیکا، آیینه‌ی بی زنگار زندگی هستیم؛ فقط کافی است لحظه‌ای درنگ کنید و ما را دریابید ...
    آنگاه درخواهید یافت که اغلب:
چنان به زندگی بی نشاط خو کردید
که نقش روشن لبخند یادتان رفته ست
و پیچک غم، برق ارغوان شادی را
به باغ خاطرتان، جاودانه پژمرده ست ...

یک روز توپ با عمو خوشنویس و دوستان در سیراچال!

arvanddarvish — Fri, 24 Apr 2009 16:04:18 GMT

تا حالا این همه آدم یک جا ندیده بودم که همه‌شون مثل پدر «زیست محیطی» باشند و واسه‌شون درخت و گل و گیاه اینقدر مهم باشه! تازه همش بگردند دنبال زباله تا از توی کوهستان جمع کنند.

خلاصه این که من هم امروز حسابی با آدم‌های زیست‌محیطی قاطی شدم و جای شما خالی خیلی هم از این قاطی شدن خوشحال هستم. به خاطر این که هم چند تا دوست جدید پیدا کردم و هم به کمک پدر و گرگ خاکستری و خانومشون 10 تا نهال اُرس کاشتم به نیت بابا‌بزرگ‌هامو و مامان بزرگ و عمه و دایی‌ها و مامانی و خودم!

امروز تصمیم گرفتم دیگه استقلالی نباشم!

arvanddarvish — Wed, 22 Apr 2009 16:41:18 GMT

وای که چقدر امروز از دست بازی استقلال در برابر ام صلال حرص خوردم ... من که تصمیم گرفتم از امروز طرفدار فجر سپاسی بشم! البته تو باور نکن!

این هم تصاویری از حضور اروند در آزادی: چهارشنبه 2 اردیبهشت 88 برابر با روز زمین!

یک روز فراموش نشدنی برای اروند!

arvanddarvish — Fri, 10 Apr 2009 20:47:18 GMT

امروز – جمعه 21 فروردین 1388 – در مرکز همایش‌های رازی دانشگاه علوم پزشکی ایران حاضر شدم تا جایزه‌ای ویژه را از دستان دکتر کامران باقری لنکرانی (وزیر بهداشت) و دکتر علی احمدی (وزیر آموزش و پرورش) بگیرم! باورتان می‌شود؟ تازه من کوچیک‌ترین آدمی بودم که از دستان وزیر جایزه می‌گرفتم. زیرا در مسابقه «بسیج 10 کلید طلایی سلامت دانش آموزان» شرکت کرده بودم و برنده شده بودم.

جالب اینجا بود که این مسابقه برای 600 هزار دانش‌آموز استان تهران فرستاده شده بود که از بین آنها، 170 هزار نفر به پرسش‌ها جواب دادند. امروز قرار بود از بین این 170 هزار نفر، 500 نفر که نامشان به صورت قرعه درآمده بود، در محل مراسم حاضر شوند. سپس در محل مراسم بین این 500 نفر هم قرعه‌کشی شد تا به 10 نفر جوایزی ویژه – یعنی یک سیب طلایی واقعی - تعلق گیرد.

خلاصه من هم به عنوان نفر دهم برنده شدم! چون شماره 153 به من تعلق داشت! جای شما خالی نمی‌دونید من و مامانی و زن‌دایی چقدر خوشحال شدیم ... تازه علاوه بر اون سیب طلایی، کلی خوراکی و لوازم تحریر و مسواک و خمیردندان و صابون جیبی و کتابچه‌های رنگارنگ هم بردم و کلی خودم و خونواده رو خوشحال نمودم. بعدش هم با خبرنگار برنامه کودک شبکه دوم سیما مصاحبه کردم که قراره یکشنبه پخش بشه.

     حالا تا یادم نرفته 10 کلید طلایی سلامت را برایتان معرفی می‌کنم. کسی چه می‌دونه؟ شاید سال دیگه شما یا بچه شما برنده شدند!
1-   شستشوي دست‌ها با آب و صابون بعد از رفتن به توالت، پيش از صرف غذا و خوردن خوراكي؛
2-   كاهش مدت زمان تماشاي تلويزيون و بازي‌هاي رايانه اي(كمتر از 2 ساعت)؛
3-   30 دقيقه فعاليت بدني روزانه؛
4-   استفاده از دو بند كوله پشتي در هر دو شانه؛
5-   باور به اين كه " ما مي خواهيم، پس مي توانيم"؛ (البته به نظر من این مهم‌تر بود! چون از کارتون پاندا کونگ‌فو یاد گرفته بودم!!)
6-   استفاده از وسايل شخصي مثل ليوان، شانه، مقنعه، كلاه و...؛
7-   خوردن صبحانه براي افزايش يادگيري،
8-   خريد از فروشگاه‌هاي مواد غذايي به جاي خريد از دست‌فروشان و دوره گردها؛
9-   استفاده از دوغ يا آب ميوه طبيعي به جاي نوشابه‌هاي گازدار (خداییش من اصلاً از نوشابه گازدار خوشم هم نمی‌آید)؛
10-   استفاده از لقمه‌هاي خانگي، ميوه، خشك‌بار و شير به جاي ميان وعده.

      این هم لینک‌هایی از ماجرای امروز:
-   85 درصد سلامت كودكان با رعايت ده كليد طلايي تضمين مي‌شود.
-   تقدير از برگزیدگان مسابقه بسيج اطلاع‌رساني ده کليد طلايي سلامت دانش آموزان
-   10 کلید طلایی سلامت چیست ؟
-   10 كليد طلايي سلامت دانش آموزان معرفي شدند.
-   از برگزیدگان مسابقه" بسیج 10 کلید طلایی سلامت دانش آموزان" تقدیر می شود.

ماجرای اولین حضور من در آزادی!

arvanddarvish — Thu, 12 Feb 2009 09:54:49 GMT

امروز – 23 بهمن 1387- به اتفاق پدر و دوستامون (عمو داریوش و عمو حسین و پسراشون – امید و امیر و ...) رفتیم ورزشگاه یکصدهزار پسری آزادی تا به تماشای بازی تیم ملی فوتبال ایران در برابر کره جنوبی بشینیم. روز بسیار خوبی برایم بود، زیرا این اولین بار بود که ورزشگاه آزادی را از نزدیک می‌دیدم، اون هم با این همه جمعیت که هر لحظه بر تعدادشون اضافه می‌شد. دیدن یه آقا پسر با پیراهن آستین کوتاه، اون هم در سرمای آزادی که تگرک و برف و باران و باد و سوز زمستان را با هم داشت، برایم جالب بود. همچنین دیدن این آقا که داشت نماز می‌خوند و البته تماشاگرهای طرفدار کره جنوبی هم خیلی کارشون جالب بود. چون برایشون مهم نبود که تیم محبوبشون نتیجه را برده یا باخته! آنها فقط 90 دقیقه تشویق کردند.

بیرون از ورزشگاه، اما چه غوغایی بود! بعضی از طرفدارهای خوزستانی استقلال با پرسپولیسی‌ها دعواشون شد و اون‌طرف‌تر، تعداد دیگری داشتند می‌زدند و می‌رقصیدند ... روز خوبی بود که البته می‌تونست با برد ایران، بهتر هم بشه.

خدا چرا ما را آفرید؟!

arvanddarvish — Wed, 21 Jan 2009 17:29:18 GMT

یه روز اومدم خونه و از مامان پرسیدم: خدا چرا ما را آفرید؟ مامان هم یه نگاهی به مادرجون کرد و گفت: چون خدا ما را دوست داره پسرم ...

اما من بهش گفتم: فکر نکنم! چون که اگه ما رو دوس داشت، پس چرا می‌ذاره این همه آدم تو دنیا زجر بکشند و ناراحتی داشته باشند؟!

چند روز بعد به پدر گفتم: می‌دونی چرا خدا ما رو آفریده؟ و بعد ادامه دادم: خانم شربیانی (معلمم) به من گفته: چون خدا ما رو دوست داره! اما من از این جواب معلم قانع نشدم!! پدر گفت چرا؟ گفتم: چون خودم جوابشو پیدا کردم! پدر هم با شوق و ذوق گفت: بگو ببینم جوابش چیه و چرا خدا ما را آفریده است؟

منم بهش گفتم: یعنی واقعاً نمی‌دونی پدر؟ چوابش خیلی آسونه! خدا ما رو آفریده که تنها نباشه و حوصله‌اش سر نره!

بعد از جوابم نمی‌دونم چرا همه ساکت شدند و به فکر فرو رفتند ...

يه مَرده ... مي‌ره مي‌خوره به نرده ...

arvanddarvish — Sat, 23 Feb 2008 05:47:39 GMT

امروز يه جوك خيلي كوتاه، امّا توپ توپ واسه ماماني و پدر تعريف كردم كه خيلي حال كردند! گفتم: اينجا هم بگم تا شما هم بي‌نصيب نمونيد:

يه مَرده
مي‌ره
مي‌خوره
به نرده
ديگه برنمي‌گرده!

خداييش بامزه بود، نه؟ … مي‌گم! نكنه اين دو تا واسه دلخوشكونك من به جوكم اين همه خنديدند؟!